Deleuze: assemblage, relaties en waarde

Referentie:

Bogue, Ronald, Deleuze on Music, Painting and the Arts, New York – London: Routledge, 2003, xii + 221 p.

 

Plaatskenmerk:

Eigen bibliotheek

 

Extract:

“The stagemaker’s song is but one element of an intrinsic circuit of actions and objects, whose functioning is so fascinating precisely because it is so involved and so unlikely. It seems a mere bricolage of randomly gathered pieces held together by improvised means. And in no way can this be considered an anomalous assemblage, as one may see from any cursory review of the array of improbable circuits that inform many relationships between predator and prey, parasite and host, male and female, parents and progeny, etc.” (p. 72)

 

Commentaar:

Hoewel ik nog niet veel van dit citaat begrijp, ben ik wel geboeid door de, in mijn ogen, onorthodoxe manier waarop Deleuze spreekt over het functioneren en communiceren van creatieve processen. De versnipperde, bij elkaar gegrabbelde toevalligheid van vondsten, die als een assemblage gepresenteerd worden, zeggen veel over de relationele netwerkwerkelijkheid van de hedendaagse tijd, waarin tijdelijkheid, flexibiliteit, het nomadische en vluchtigheid kernwaarden zijn, ook binnen het muzikale domein. (STAP 3: Relevant boek via Eigen bibliotheek)

Postmodernisme versus deconstructie

Referentie:

Ermarth, Elizabeth Deeds, art. "Postmodernism", in: Routledge Encyclopedia of Philosophy, Edward Craig (ed.), http://www.rep.routledge.com/article/N044SECT2 (geraadpleegd op 27.11.2011).

 

Plaatskenmerk:

Mijn Documenten/Filosofische bibliotheek

 

Extract:

"Postmodernism differs from deconstruction, with which it is sometimes confused. Deconstruction is a methodology with agendas similar to some of postmodernism but with a much more limited capability. Deconstruction is a negative movement by which an interpreter of a code or sign-system (for example a novel or a psychoanalysis) looks for what is not present rather than what is present – looks for the points of crisis and breakdown in a system or a rationalization rather than its more obvious positivities. This methodology has the initial value of opening interpretation to complex reading, but it soon gets lost in circularity; the negative quality of its questioning often limits the creativity of the response. It is almost as though deconstruction is riveted on what it has not got, operating on a kind of nostalgia for the referential view of language that postmodernism revises." (2 The role of language)

Over Lyotard en de metafoor van het eilandenrijk

Referentie:

Erno Eskens (red.), Dit is Lyotard. Zijn belangrijkste geschriften, samenstelling en inleiding Erno Eskens, Kampen: Agora, 2003, 430 p.

 

Plaatskenmerk:

UA-CST 19.8 P-LYOT 2003

 

Extract:

"Er zijn vele manieren om met taal om te gaan; er zijn vele eilanden. Ieder mens navigeert daartussen. (...) Er zijn geen vaste verbindingen tussen de eilanden, we kunnen op ontelbaar vele manieren navigeren tussen de discoursen. Daar schuilt onze vrijheid. (...) Over eilanden heen vliegen kan echter niet. Het ontbreekt ons aan een metataal waarin we de verschillende talen kunnen vergelijken en beoordelen. We zijn veroordeelt tot zwemmen van discours naar discours, van genre naar genre. En we weten het. We weten dat we een toevallige taal spreken. Dat is het eerste teken dat de postmoderne mens ten diepste sceptisch is." (p.13, inleiding)